Creatieve kids!

Hoe moeilijk het ook soms is voor mensen om bepaalde gedragingen te veranderen, toch zie je op sommige vlakken best wel creativiteit hier. Zo bedenken en maken de kinderen heel vaak zelf speelgoed. De kleinste meisjes spelen winkeltje met afval en spulletjes die ze op de grond vinden. De grotere jongens blazen grote zeepbellen met het overschot van het zeepwater waarin ze hun kleren hebben gewassen, zo worden klusjes toch plots leuk. En de grootste kerels maken zelf prachtige voetballen gevlochten van plastiek zakjes, of trommelen een concert op een omgekeerde emmer of een gevonden plank. En het materiaal dat ze zelf vinden of maken gaat vaak veel langer mee dan aangeboden ‘westers’ materiaal. Een echte bal kan je hier makkelijk stuk trappen op iets scherps, maar een gevlochten bal gaat maanden mee. De kinderen vinden het deze tijd van het jaar te koud om zich met het koude water te wassen en dus bedachten ze zelf om de emmers een paar uur op voorhand te vullen en ze door de zon te laten opwarmen. Tijdens de lessen boetseren de kinderen met zelfgemaakte klei die ze opgraven ergens achteraan op het terrein van de school. En daar maken ze dan prachtige dingen mee. Waar halen ze hun inspiratie toch:-)? Ook de leerkrachten zijn best wel creatief soms, hoewel dit erg dubbel is, aan hun taaldenken en flexibiliteit merk je dit dan weer helemaal niet. Ze hebben erg strakke ideeën over hoe bepaalde dingen moeten gebeuren en het is erg moeilijk daar verandering in te brengen. Maar als ze wat willen aanwijzen op het bord en ze vinden niet meteen een stok, vragen ze gewoon aan de kinderen om er buiten één te gaan zoeken. Of de kleintjes leren rekenen met steentjes en kroonkurken. Aan alle beperkingen hier zijn er toch ook wel erg leuke en mooie kanten.

werk - vakantie - werk

Sinds m’n vorige post is er een semester en lange vakantie gepasseerd, hoog tijd dus voor wat nieuws. Het vorige semester is na de eerste onzekere dagen dan toch gestart en heb heel wat mooi werk kunnen doen met mama Lati. We hebben een lesplanning per week en per dag opgemaakt en uitgevoerd. Mama Lati is daar zelf erg blij mee! Het was een korte lesperiode van 5 weken die uiteindelijk ook nog eens een week vroeger gestopt is. Zelfde reden als waarom we later gestart waren, geen geld voor eten voor de kids. Ik had het op dat moment niet zien aankomen, maar op maandag stonden er plots een paar ouders en werd er na een paar overleggen toch weer beslist dat de school moest sluiten. Renée (vorige logopediste, die 3 maanden placement had gedaan in Zanzibar) was hier toen op bezoek. Ze heeft gelukkig nog wel even iedereen kunnen zien voor ze naar huis gingen. We hebben nog samen koekjes gebakken met de kids en toen was er een onverwacht vervroegde vakantie.

De eerste week van de vakantie ben ik naar Zanzibar geweest, een dagje met Renée mee naar haar werk en afscheid van haar collega’s daar. Heel leuk om te zien dat haar Tanzaniaanse collega’s zo gemotiveerd zijn om aan als ‘communication facilitator’ (logopedie maar ze zijn hier niet specifiek voor opgeleid) aan de slag te gaan met kinderen met verschillende spraak en taalstoornissen, gehoorstoornissen.

Daarna Renée’s laatste dagen op het strand van Jambiani in Zanzibar en uitwuiven in Dar. Van daaruit ging ik met de bus naar het zuiden. Eerst tot Mtwara, een weekendje met Jim en Pam (VSO in Nyangao, Lindi) in het beachhouse van de paters. Zo mooi en lekker relax! Jammer genoeg wel geveld door een amoebe, maar Jim wist er wel raad meeJ.

Op zondag namiddag gingen we dan samen naar hun huisje in Nyangao en heb ik de rest van de week daar doorgebracht. Lekker uitrusten, eens mee naar een ander ‘groot dorp’ Masasi of Ndanda, heerlijk creatief koken met de beperkte middelen, … Jammer genoeg sloeg een of andere amoebe alweer toe op donderdag en heb ik niet echt de omgeving kunnen verkennen, maar het was wel fijn eens te zien hoe het leven daar is. Weer heel anders dan in Dodoma bijvoorbeeld. Alle placements in Tanzania zijn echt heel verschillend afhankelijk van waar je terecht komt. Allemaal met eigen bijzonderheden, uitdagingen, voordelen en moeilijkheden.

Na deze trip ging het terug richting Dar om Christiaan op te halen, m’n eerste bezoek uit België! Zo leuk dat ik hem alles kon laten zien hier. Het eerste wat hij te zien kreeg na de luchthaven was Dar op een zondag, best rustig en dan IST, de clinic waar VSO mee samenwerkt en we dus altijd terecht kunnen. Tja de amoebe was nog niet weg!

Een kort overzicht van wat Christiaan en ik samen gedaan hebben in Tanzania, maar meer verhalen volgen later: Zanzibar (ja alweerJ), Moshi, Marangu, Arusha, Oldoinyo Lengai, Lake Manyara, Tarangire, Morogoro en Dodoma.

Christiaan heeft een paar dagen doorgebracht in Dodoma, heel fijn dat iemand van thuis nu ook een idee heeft hoe m’n leventje er hier uit ziet. Op maandag deze week begon de school terug, maar zoals dat gaat waren er toen nog maar enkele kinderen en leerkrachten. Ze komen na zo’n vakantie één voor één terug toe. De leerkrachten die er waren zaten nog gewoon op hun stoel te wachten op meer kinderen en de kinderen lopen dan maar gewoon wat rond. Het bleek ook die eerste dag dat er nog steeds geen geld is voor eten. Dat moet van de overheid komen en die betalen nog steeds niet, hoewel dat wel beloofd was. Veel onzekerheid dus alweer voor de school en sommige kinderen moesten zelfs terug naar huis. Er wordt ondertussen elke dag wel weer ergens een beetje geld ‘gevonden’ maar dat is letterlijk per dag en dus geen zekerheid op langere termijn.

Ondertussen wordt er wel lesgegeven en zijn er weer meer kinderen op school, maar de sfeer blijft er een van onzekerheid en afwachten.

Christiaan is dinsdag mee naar school geweest, altijd dolle pret voor de kinderen als er bezoek is. Hij kreeg meteen een naamgebaar (‘fluffy haar’) en deed lekker mee met mama Lati en haar klasje terwijl ik samen met de head teacher een intake deed.

M’n leventje in Dodoma gaat dus weer z’n gewone gangetje, met leuke en minder leuke kanten. Maar nu is het weekend en zit ik buiten aan de pikniktafel in het zonnetje met een lekker kop ‘Himalaya’-thee (Christiaan import) en een Chocotoff (dankjewel Anke!).

Het heeft hier al niet meer geregend sinds mei en alles is dus erg droog en dor, maar wel lekkere temperaturen vind ik, niet te heet overdag en lekker koel ’s avonds, ik gebruik zelfs m’n fleece en sokken!

Aan het werk

Moeilijke start na de vakantie

De school was in april twee weken gesloten. Voor mij betekende dit mijn eerste vakantie in Tanzania. Ik heb heerlijk genoten! Het was heel welkom om, na de eerste erg intense periode, even helemaal te ontspannen. Je kan alvast wat foto's zien die veel zeggen!

Toen de school begin mei weer begon, zouden alle kinderen terug naar school komen. Voor sommige kinderen die in boarding verblijven is dit een lange reis. Zij wonen soms tot een dag reizen van de school en verblijven gedurende lesperiode op het schoolterrein. Echter die eerste maandag waren er erg weinig kinderen en ik merkte dat degenen die kwamen weg werden gestuurd. Ik had dit nog nooit gezien! Ik vroeg de directeur om uitleg. Hij wist me te vertellen dat er voor de leerlingen geen eten meer was. De school is afhankelijk van financiële steun vanuit de overheid en zij wilde geen geld geven. Het was twee dagen erg spannend of de school wel zou open blijven, maar een aantal oudervergaderingen, vele telefoontjes en een bezoek aan het stadhuis later werd er toch geld gevonden. Wat waren de ouders en de kinderen blij! De meeste leerkrachten geraakten die eerste dagen zonder zekerheid erg gedemotiveerd, maar mama Lati niet. Zij kon niet wachten om terug met haar klasje te beginnen!

Mama Lati straalt!

Mama Lati is de leerkracht van de kleinste klas, wat hier ‘chekechea’ heet. De kinderen zijn tussen de 3 jaar en 8 jaar oud. Hun ontwikkelingsniveau verschilt per individu erg. Sommigen zijn nog maar een paar maanden geleden gestart, anderen zijn er al een jaar of langer. Sommige van deze kleine kinderen gaan erg snel vooruit! Mama Lati werkt als leerkracht en als matron. Dit betekent zij op school woont en bij de kinderen slaapt. Ze zorgt dus (overdag samen met andere matrons) voor de boardingkids. Ze is heel lief, erg geduldig en super gemotiveerd. Daarom focus ik me nu ook vooral op haar en een andere erg gemotiveerde leerkracht van de pre-school klas. Toen ik net startte in Dodoma heb ik vooral veel geobserveerd om te kijken wat Mama Lati al allemaal doet en dat is best veel! Daarna ben ik meer en meer mee gaan doen met wat zij initieerde en gaf ik af en toe eenvoudige adviezen, ideeën of uitleg.

Voor de vakantie ben ik met Mama Lati gestart met werkoverleggen. Dit is een mix van eenvoudig Swahili met een paar woorden Engels, ondersteund met wat gebaren. Tijdens ons overleg bespraken we de planning om de taallessen voor de leerlingen vorm te geven. Samen hebben we voor de komende 5 weken, per week doelen opgesteld en per dag uitgewerkt hoe Mama Lati hiermee aan de slag kan. In het begin vond ze het een beetje vreemd om zo ver vooruit te denken, maar na het plannen van de eerste week kwam ze spontaan met nieuwe ideeën. In de taallessen zorgen we ervoor dat de woordenschat (gebaren) die ze aanbrengt nuttig is voor de kinderen en dat ze concrete objecten uit hun dagelijkse leven gebruikt. Ook gaan we regelmatig naar buiten en proberen we verschillende werkvormen te gebruiken met de beperkte middelen die voorhanden zijn. Zoals bijvoorbeeld een rollenspel met dagelijkse voorwerpen. De eerste week deed ik elk les samen met haar, waarbij ik soms bijstuurde of even iets voordeed. Vanaf de tweede week werkte Mama Lati steeds meer zelfstandig. Ik kwam tot de fantastische ontdekking, dat dat prima lukte! Mama Lati straalt echt als ze iets nieuw kan proberen en merkt dat de kinderen het erg fijn vinden en veel leren.

Audiometrie

Tijdens de vorige jaren zijn er op school een aantal mensen opgeleid om audiometrie uit te voeren en de oren en hoortoestellen van de kinderen te controleren. Tijdens m’n eerste werkweek zag ik inderdaad dat de oren van de kinderen één voor één werden gecontroleerd en indien nodig werden uitgespoten. Jammer genoeg was dat ook de enige keer in bijna drie maanden tijd. Daarom probeer ik de directeur regelmatig te herinneren aan het belang hiervan, alsook de twee dove jongens die hiervoor zijn opgeleid. Deze week gebeurde het gelukkig opnieuw, na de nodige aanmoediging van de directeur. Hij is ook degene die kan audiometreren. Met hem heb ik daarom samen overlegd om een planning op te stellen om alle kinderen (opnieuw) te testen. Zeker de nieuwe kleintjes, maar ook de oudere kinderen, die al dan niet hoortoestellen gebruiken. We zien de kinderen nu samen voor audiometrie. De directeur voert dan meestal de audiometrie uit en ik observeer zorgvuldig, zowel de reacties van de kinderen als de uitvoering van de audiometrie. Waar nodig stuur ik hem bij en ik maak hem vooral attent op (kleine) reacties van de kinderen zodat hij hier zelf ook gevoeliger voor kan worden. Soms doe ik ook even een stukje voor, of geef hem meer technische uitleg. Na de afname van de audiometrie laat ik hem de genoteerde resultaten nauwkeurig aanvullen en zorg ervoor dat de gegevens ook in het dossier van de kinderen terecht komen. Dit is belangrijk voor de opvolging. Deze opvolging is, met eigenlijk alles hier, de grootste uitdaging. Er is erg veel herhaling en stimulatie nodig. Maar ik ben erg blij als ik dan toch plots zie dat m’n collega’s spontaan iets opnemen!